طراحی ویلا

برنامه ريزي مجموعه اي از تصميمات با مشخصات كمي و كيفي و يا فضايي در افق هاي زماني تعريفدشده است كه شكل اجرايي آن از طريق طرح ريزي تعريف مي شود. طرح ريزي بدون داشتن برنامه ايدهدفمند ممكن نيست و برنامه ريزي بدون شكل اجرايي آن(طرح ريزي)، مفهوم فضايي و كالبدي به خوددنمي گيرد؛ بنابراين اين دو مفهوم جدا از يكديگر نبوده و بايد به صورت مكمل يكديگر به كار روند. از نظردترتيبي بايد گفت كه ابتدا براي يك پروژه برنامه ريزي مي شود و سپس اين برنامه ها در قالب هايي طرح ريزي شده و شكل اجرايي به خود مي گيرند.

آغاز معماری معاصر ایران را می‌توان از حدود سال 1300 شمسی به بعد تصور کرد؛ دورهای که در اثر تحولات سیاسی و اجتماعی، جریان زندگی اجتماعی و اقتصادی ایران تغییر کرد، سیمای شهرهای ایران متحول شد و ساختمان‌های جدیدی متناسب با نیازهای زندگی مدرن، مانند واحدها و مجموعه‌های مسکونی جدید، ادارات، کارخانجات، بانکها، ایستگاههای راهآهن، دانشگاهها و …، در شهرها به وجود آمدند. این بناها بر خلاف بناهای قبل از تاریخ معاصر که به دست معماران سنتی طراحی و ساخته میشدند، به تدریج به دست معماران تحصیلکرده طراحی گردیدند که این معماران در ابتدا عمدتاً غیرایرانی بودند و سپس اندکاندک معماران ایرانی که در مدارس معماری خارج از ایران تحصیل کرده بودند و به دنبال آن، با ایجاد اولین مدرسه معماری ایران در حدود سالهای 1320، معماران دانش‌آموخته در داخل ایران، نیز به آنها اضافه شدند.

ادامه مطلب

هویت از موضوعات بحث برانگیز معماری معاصر ایران است.

مساله هویت در دوران معاصر تحت تاثیر تغییر مفهوم هویت در سه دوره پیش ازمدرن، مدرن و پس ازمدرن بوده است. در دوران پیش ازمدرن باور های دینی، شرایط اقلیمی، محدودیت های فنی و نیاز های اجتماعی نوعی معماری منسجم و هماهنگ را ایجاد کردند که به سبب انسجام شکل گرفته، به معماری باهویت مشهور شد. نوعی نظم پنهان در این معماری مشاهده م یشود که موجب شده، اصل وحدت در کثرت در این آثار قابل مشاهده باشد. در این دوران هرچند بناها با یکدیگر متفاوت بودند و هیچ دو بنایی را نم یتوان یافت که با دیگری هم شکل و یا همسان باشد، اما نوعی هماهنگی آلی (زیستی) در آن ها وجود داشت. نمونه های قابل توجهی از این انسجام در شهر های سنتی ایرانی  خلق شده اند.