معماری منظر یک هنر و دانش طراحیست که به زمین، آب، بستر، محیط و فضای سبز نظام و سازمان می دهد و دانش کلاسیک معماری در این زمینه چندان جوابگو نبوده است و متأسفانه در حال حاضر نیز توجه به علم معماری منظر در ایران صرفا در حد محافل آکادمیک و دانشگاهی مطرح است.

 

معماری سبز را بیشتر با اصطلاح (معماری پایدار) می شناسند ؛ اصطلاحی کلان که به شرح تکنیک هایی در طراحی معماری می پردازد که همسو با نگرش های زیست محیطی بوده و با ایده احترام به طبیعت شکل گرفته است. بدین ترتیب در معماری سبز به جای دشمنی با طبیعت ، انرژی های آن مهار شده و به بهترین شکل درساختمان ها مورد استفاده قرار می گیرد. دستیابی به چنین هدفی با اندک نگرشی ممکن می شود. به عنوان مثال در یک ساختمان سبز و همراه با طبیعت از مواد و مصالحی استفاده می شود که برای طبیعت زیان نداشته و نه تنها آن را آلوده نمی کند ، بلکه قابل برگشت به چرخه طبیعت است. ساختمانی که با استفاده ازمصالح پیرامون خود و در عین حال به گونه ای مستحکم بنا شده باشد، خود جزئی ازطبیعت می شود. در استقرار چنین ساختمانی ، فراهم کردن دسترسی آسان به حمل ونقل عمومی واز جمله دوچرخه و پیاده رو مناسب مدنظر قرار می گیرد ؛ چرا که بدین ترتیب استفاده از اتومبیل به حداقل خواهد رسید. هم چنین جهت یابی ساختمان با توجه به جهت بهینه تابش خورشید و با هدف حداکثر استفاده از نور طبیعی و کسب انرژی رایگان به عنوان مثال تجهیز بنا با آبگرمکن خورشیدی و مولد برق نوری است. ولیکن آن چه در این گونه ساختمان ها به خصوص دارای اهمیت است فراهم کردن راه و مکانی برای ورود به طبیعت به بنا است که می تواند مثلا با ایجاد برش هایی در حجم پر کردن آن با فضای سبز انجام شود.

ادامه مطلب