باغ گیاهشناسی میسوری (Missouri Botanical Garden) این گیاه را به عنوان یک انتخاب عالی برای کاشت در لبه‌های مرطوب برکه‌ها، دریاچه‌ها یا باغ‌های باران معرفی می‌کند. این منبع تأکید می‌کند که Iris pseudacorus یک گیاه سخت‌جان و کم‌توقع است که آلودگی و رطوبت را تحمل می‌کند، اما به دلیل پتانسیل تهاجمی آن در برخی مناطق آمریکای شمالی، کاشت آن باید با احتیاط و ترجیحاً در محیط‌های کنترل‌شده انجام شود (منبع: Missouri Botanical Garden – Iris pseudacorus).

اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت (IUCN) این گونه را در فهرست ۱۰۰ گونه از بدترین مهاجمان اروپا قرار داده است. گزارش‌ها نشان می‌دهد که گسترش سریع ریزوم‌های آن می‌تواند اجتماعات گیاهی بومی را به شدت تحت تأثیر قرار داده، کانال‌های آب را مسدود کند و با تغییر شرایط فیزیکی و شیمیایی آب، بر کل اکوسیستم تأثیر بگذارد. کنترل مکانیکی آن دشوار و پرهزینه است (منبع: IUCN – Invasive Species Specialist Group, “Iris pseudacorus”).

خدمات پارک‌های ملی ایالات متحده (U.S. National Park Service) در راهنمای مدیریت گیاهان مهاجم خود هشدار می‌دهد که زنبق زرد مردابی یک تهدید جدی برای تالاب‌های طبیعی است. آن‌ها روش مدیریت تلفیقی شامل کشیدن دستی ریزوم‌ها (با اطمینان از برداشت کامل)، پوشاندن با ژئوتکستایل و در موارد حاد، استفاده دقیق از علف‌کش‌های مجاز در محیط‌های آبی را پیشنهاد می‌کنند. بهترین راهکار، جلوگیری از کاشت آن در نزدیکی آب‌های آزاد است (منبع: U.S. National Park Service – Invasive Plant Atlas, Yellow Flag Iris).