سازمان حفاظت محیط زیست ایالات متحده (USEPA)، Trapa natans را به عنوان یک گونه مهاجم معرفی می‌کند که عمدتاً در دریاچه‌ها، برکه‌ها و رودخانه‌های آرام شمال شرقی آمریکا گسترش یافته است. این آژانس هشدار می‌دهد که توده‌های متراکم این گیاه می‌توانند تا ۴۶۰ تن وزن در هر هکتار داشته باشند و با مسدود کردن نور خورشید و کاهش اکسیژن محلول، زیست‌بوم زیرآبی را به شدت تخریب کنند. کنترل آن هزینه‌بر و دشوار است (منبع: United States Environmental Protection Agency – Water Chestnut).

سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (FAO)، بلوط آبی را به عنوان یک گیاه غذایی ارزشمند در برخی مناطق جهان معرفی می‌کند. میوه آن منبع خوبی از کربوهیدرات‌ها، پروتئین و برخی مواد معدنی است و به صورت پخته، خردشده یا آرد شده در غذاها استفاده می‌شود. با این حال، FAO نیز بر مدیریت دقیق آن به دلیل پتانسیل تهاجمی تأکید دارد (منبع: FAO – Non-wood Forest Products: Water Chestnut).

اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت (IUCN) در ارزیابی خود از این گونه، آن را به دلیل رشد سریع، تولید مثل فراوان از طریق بذرهای بادوام و توانایی تشکیل توده‌های یکدست، یک تهدید جدی برای تنوع زیستی می‌داند. گزارش‌ها حاکی از آن است که این گیاه می‌تواند جایگزین اجتماعات طبیعی گیاهان شناور بومی شده و ساختار غذایی اکوسیستم‌های آبی را تغییر دهد (منبع: IUCN Global Invasive Species Database – Trapa natans).