بارانک با نام علمی Sorbus torminalis درختی برگریز با ارزش اکولوژیک و زیبایی‌شناختی بالا است. این درخت که به خانواده گل سرخیان تعلق دارد، دارای برگ‌های مرکب شانه‌ای با برگچه‌های بیضی شکل و دندانه‌دار است که در پاییز به رنگ‌های درخشان قرمز، نارنجی و زرد تبدیل می‌شوند و نمایشی تماشایی ایجاد می‌کنند. در اواخر بهار، خوشه‌های مسطح و سفیدرنگ از گل‌های کوچک و معطر روی آن ظاهر می‌شوند که برای زنبورها و سایر گرده‌افشان‌ها جذاب هستند. میوه‌های آن کوچک، گرد و به رنگ قهوه‌ای مایل به قرمز با نقطه‌های ریز هستند که پس از یخ‌زدگی (فراست) قابل خوردن شده و طعمی شیرین و کمی گس دارند.

این درخت به دلیل فرم متقارن و تاج گسترده‌اش، به عنوان یک درخت سایه‌انداز عالی در پارک‌های بزرگ، باغ‌های جنگلی و حاشیه خیابان‌های عریض کاربرد دارد. پوست تنه آن در درختان مسن، به صورت ورقه‌ای و جذاب درمی‌آید. مقاومت خوب آن به خاک‌های آهکی و خشکی نسبی (پس از استقرار)، آن را به گزینه‌ای مناسب برای پروژه‌های جنگل‌کاری و احیای جنگل‌های بلوط و راش تبدیل می‌کند. میوه‌های آن منبع غذایی ارزشمندی برای پرندگان و پستانداران کوچک در فصل پاییز و زمستان محسوب می‌شوند.

برای ایران، این گونه بهترین سازگاری را با مناطق مرطوب و نیمه‌مرطوب کوهستانی دارد. در اقلیم مرطوب هیرکانی شمال ایران (جنگل‌های گیلان و مازندران) به عنوان گونه‌ای سازگار و بومی‌گونه می‌تواند در پروژه‌های جنگل‌کاری اقتصادی-زیستی مورد استفاده قرار گیرد. در اقلیم نیمه‌خشک ولی خنک ارتفاعات البرز و زاگرس (مانند استان‌های کردستان، لرستان، چهارمحال و بختیاری) نیز با آبیاری تکمیلی در سال‌های اول استقرار، قابلیت کشت موفق دارد. این درخت برای پارک‌های جنگلی، باغ‌های گیاه‌شناسی و فضای سبز وسیع در شهرهای کوهستانی پیشنهاد می‌شود. رشد آن نسبتاً کند است اما در بلندمدت درختی باوقار و پایداری خواهد شد.