سریش با نام علمی Eremurus himalaicus، که معمولاً به نام «شیپور بیابانی هیمالیا» یا «لیلیوم فاکسیاله هیمالیا» شناخته می‌شود، یک گیاه علفی چندساله خیره‌کننده و غده‌ای-ریشه‌ای از خانواده سوسنیان (Xanthorrhoeaceae، گاهی Asphodelaceae) است. این گونه بوریالپاین و مراتع مرتفع هیمالیا (از افغانستان تا غرب نپال) می‌باشد و به‌خورد گل‌خوشه‌های ستونی و بلندش که ارتفاع آن به ۱٫۵ تا ۲ متر می‌رسد، شهرت دارد. گیاه از یک رزت پایه‌ای از برگ‌های باریک، خطی و سبز روشن تشکیل شده که در بهار، ساقه‌ای بلند، بدون برگ و پوشیده از صدها گل سفید خالص و ستاره‌ای شکل کوچک را به آرامی به آسمان می‌فرستد. گل‌ها از پایین به بالا بر روی این گل‌خوشه فشرده باز می‌شوند و منظره‌ای شبیه به یک شمع عظیم یا دم روباه ایجاد می‌کنند. این گیاه برای ایجاد نقطه کانونی مجلل در حاشیه گل‌های تابستانی، کاشت در باغ‌های طبیعی و به عنوان گل شاخه‌بریده چشمگیر ایده‌آل است.

در باغ‌بانی اروپایی، Eremurus himalaicus به عنوان یک «مجسمه زنده» و عنصری ساختاری قدرتمند در طراحی باغ‌های مدرن و کلاسیک مورد تحسین قرار می‌گیرد. منابع آلمانی بر اهمیت محل کاشت با زهکشی بسیار عالی تأکید می‌کنند، زیرا ریشه‌های گوشتی و ستاره‌ای شکل آن (که به توپ ریشه یا root crown معروف است) به شدت در برابر رطوبت تابستانی و زمستانی آسیب‌پذیر است. این گیاه به عنوان یک «غول نجیب» شناخته می‌شود که پس از استقرار، سال‌ها در یک مکان باقی می‌ماند و تحمل بالایی در برابر خشکی و سرما نشان می‌دهد. در طراحی باغ آلمانی، اغلب آن را در پشت حاشیه گل‌ها و در کنار گیاهان با برگ‌های پهن (مانند رودبکیا) یا در برابر زمینه‌ای تیره (مانند درختان سوزنی برگ) می‌کارند تا ارتفاع و خلوص رنگ گل‌های سفید آن به بهترین شکل جلوه کند. ارزش اکولوژیک آن به عنوان منبع شهد برای زنبورها و پروانه‌ها نیز برجسته شده است.