مارگریت با نام علمی Leucanthemum maximum گیاهی علفی چندساله افسانه‌ای از خانواده کاسنیان (Asteraceae) است که اصالتاً اهل کوهستان‌های پیرنه (اروپا) می‌باشد. این گل به‌خاطر گل‌های بزرگ، سفید خالص و پرتعدادِ شبیه به مروارید که با مرکز زرد طلایی درخشان خود در تضاد هستند، شهرت جهانی یافته است. برخلاف داوودی‌های پاییزی (Chrysanthemum × morifolium) که مترادف با فصل پاییزند، این گونه تابستانه، در اوج گرمای سال با شکوفه‌های یخچالی خود، طراوت و تازگی را به باغ بازمی‌گرداند. شاخه‌بریده بزرگ، نماد پاکی، سادگی و زیبایی بی‌تکلف است که حس کلاسیک و رمانتیک به فضای سبز می‌بخشد.

ظاهر این گیاه، بلندقامت و پرپشت است. برگ‌های آن سبز تیره، براق، نیزه‌ای شکل و با حاشیه‌های دندانه‌دار هستند که بافتی غنی در پای گیاه ایجاد می‌کنند. از اواخر بهار تا اواخر تابستان، ساقه‌های قوی و مستقیم از میان برگ‌ها سر برمی‌آورند و هر یک چندین گل بزرگ (با قطر ۸ تا ۱۲ سانتی‌متر) را بر فراز خود حمل می‌کنند. گل‌ها که شبیه به گل‌های مارجارت بزرگنمایی‌شده هستند، گیاهی ایده‌آل برای گل بریده محسوب می‌شوند و عمر طولانی‌ای در گلدان دارند. توانایی این گیاه در تولید انبوهی از گل‌های سفید درخشان، آن را به یک نقطه کانونی درخشان در حاشیه‌های تابستانه و باغ‌های کلبه‌ای تبدیل کرده است.

از نظر سازگاری با اقلیم ایران، شاخه‌بریده بزرگ یک گیاه با پتانسیل بالا اما نیازمند توجه است. مقاومت خوب آن به سرما و توانایی گل‌دهی در گرمای تابستان، آن را برای بسیاری از مناطق ایران مناسب می‌سازد. با این حال، برای رسیدن به اوج زیبایی، نیاز به خاک حاصلخیز، آبیاری منظم و تقسیم دوره‌ای دارد. این گیاه برای ایجاد پس‌زمینه‌های سفید درخشان در ترکیب با گل‌های رنگارنگ، کاشت در باغ‌های طبیعی و روستایی، و تأمین گل شاخه‌بریده باکیفیت در تابستان، انتخابی ممتاز و کلاسیک به شمار می‌رود.