گل مینای چشم‌گاوی یا مَرغَک با نام علمی Leucanthemum vulgare گیاهی علفی چندساله مقاوم و خودرو از خانواده کاسنیان (Asteraceae) است که در بسیاری از مراتع و دشت‌های معتدل نیمکره شمالی، از جمله مناطق شمالی، غربی و مرتفع ایران به وفور یافت می‌شود. این گل ساده و زیبا به‌خاطر گل‌های سفید خالص با مرکز زرد طلایی درخشان که شبیه به یک مروارید کوچک برفراز سبزی علفزار می‌درخشند، شهرت دارد. برخلاف خویشاوند پرورش‌یافته و بزرگ‌جثه‌اش (شاخه‌بریده بزرگ)، مرغک گل‌هایی کوچک‌تر اما به همان اندازه جذاب و طبیعی دارد که نماد سادگی، صفا و زیبایی بی‌آلایش طبیعت وحشی است.

ظاهر این گیاه، علفی و کم‌اندام است. برگ‌های آن سبز تیره، نیزه‌ای شکل و با حاشیه‌های دندانه‌دار نامنظم هستند که عمدتاً در قاعده گیاه تجمع یافته‌اند. از اواخر بهار تا اواسط تابستان، ساقه‌های نازک، قائم و کم‌برگ از میان این توده برگ‌ها سر برآورده و هر یک یک گل منفرد و ظریف را بر فراز خود حمل می‌کنند. این گل‌های ساده که پروانه‌ها و زنبورها را به خود جذب می‌کنند، گویی ستاره‌های کوچکی هستند که در باد تاب می‌خورند. توانایی خودرویی و گسترش طبیعی این گیاه، آن را به گزینه‌ای ایده‌آل برای باغ‌های طبیعی، مراتع گل، احیای زمین‌های تخریب‌شده و فضاهای سبز با نگهداری کم تبدیل کرده است. مرغک، یادآور خاطرات کوهنوردی و گشت‌وگذار در دشت‌های بهاری ایران است.

از نظر سازگاری با اقلیم ایران، مرغک یک گیاه بومی‌شده و فوق‌العاده سازگار محسوب می‌شود. مقاومت استثنایی آن به سرما، خشکی نسبی، خاک‌های فقیر و شرایط سخت، نیاز به مراقبت ناچیز و توانایی خودبذری و گسترش طبیعی، آن را به انتخابی ممتاز برای ایجاد مراتع گلدار، تثبیت خاک در شیب‌ها، کاشت در باغ‌های صخره‌ای و پر کردن فضاهای طبیعی در پارک‌های جنگلی و کلبه‌ای تبدیل می‌کند. این گل برای کسانی که به دنبال ایجاد حس طبیعت وحشی و بی‌قیدوبند در باغ خود هستند، گزینه‌ای کم‌هزینه و پربازده است.