مریم گلی با نام علمی Salvia officinalis گیاهی کوچک، همیشه‌سبز و بسیار معطر از خانواده نعناعیان (Lamiaceae) است که خاستگاه آن مناطق خشک و صخره‌ای شمال مدیترانه است. این گیاه باستانی و پرآوازه، قرن‌ها به عنوان یک گیاه دارویی، ادویه‌ای و آیینی مورد احترام بوده و نام جنس آن (Salvia) از ریشه لاتین «سالوار» به معنای «نجات دادن» یا «سلامتی» گرفته شده است. مریم‌گلی به‌خاطر برگ‌های خاکستری-سبز مخملی، کشیده و بیضوی با بافت نرم و عطر گرم، تلخ، کافوری و معطر خود که در گرمای آفتاب تشدید می‌شود، به آسانی شناسایی می‌گردد. این گیاه نماد خرد، طول عمر و سلامتی است.

ظاهر مریم‌گلی دارویی، متراکم و نسبتاً گرد است. ساقه‌های چوبی و چهارگوش آن پوشیده از برگ‌های متقابل کرک‌دار است. در اواخر بهار تا اوایل تابستان، ساقه‌های گل‌دهنده بلندتر ظاهر شده و خوشه‌های عمودی از گل‌های کوچک دو لبه به رنگ بنفش-آبی، صورتی یا سفید را نمایش می‌دهند که زنبورهای عسل را به وفور جذب می‌کنند. اگرچه گل‌ها زیبا هستند، اما ارزش اصلی این گیاه در برگ‌های پرمایه و خواص قوی آن است. مریم‌گلی با رشد آهسته و عادت ریشه‌دوانی عمیق، یک گیاه سازگار با خشکی، خاک‌های فقیر و مکان‌های آفتابی است.

از نظر سازگاری با اقلیم ایران، مریم‌گلی دارویی یک همراه ایده‌آل و کم‌نیاز برای اکثر مناطق کشور، به ویژه مناطق خشک و نیمه‌خشک است. مقاومت بسیار خوب آن به خشکی، گرمای شدید، خاک‌های آهکی و سرمای زمستان، نیاز آبی کم و خواص دارویی و آشپزی ارزشمند، آن را به گزینۀ برتر برای باغ‌های گیاهان دارویی، پرچین‌های معطر کم‌ارتفاع، باغ‌های صخره‌ای و حتی کاشت در گلدان تبدیل کرده است. این گیاه یک سرمایه‌گذاری پایدار در سلامت و زیبایی باغ ایرانی محسوب می‌شود.