علف طلایی با نام علمی Solidago virgaurea گیاهی علفی چندساله مقاوم و خودرو از خانواده کاسنیان (Asteraceae) است که در مراتع، جنگل‌های روشن و دامنه کوهستان‌های مناطق معتدل اوراسیا، از جمله برخی مناطق مرتفع شمال و غرب ایران، به صورت طبیعی می‌روید. این گونه، یکی از گونه‌های اصلی جنس سولیداگو (علف‌های طلایی) است که به‌خاطر گل‌آذین‌های خوشه‌ای باریک و پرپشت از گل‌های ریز و زرد طلایی درخشان که در اواخر تابستان و پاییز می‌شکفند، شهرت دارد. برخلاف علف طلایی کانادایی (S. canadensis) که مهاجم و تهاجمی است، این گونه فرمی جمع‌وجورتر و کنترل‌شده‌تر دارد. گل عینکی نماد پایان تابستان، طلوع پاییز و منبعی حیاتی برای حشرات در آستانه زمستان است.

ظاهر این گیاه، ظریف اما پرجلوه است. ساقه‌های راست و منشعب آن که گاهی مایل به قرمز هستند، پوشیده از برگ‌های نیزه‌ای شکل و دندانه‌دار است. از اواخر تابستان تا اواسط پاییز، خوشه‌های باریک و هرمی شکل (پانیکول) از صدها گل کوچک و ستاره‌ای شکل زرد رنگ، نوک ساقه‌ها و شاخه‌های فرعی را می‌پوشانند و توده‌ای ابرمانند از رنگ طلایی ایجاد می‌کنند. این گل‌ها یکی از آخرین منابع غنی شهد و گرده برای زنبورهای عسل، پروانه‌ها و حشرات مفید قبل از فرارسیدن سرمای سخت هستند. گیاه با ریزوم‌های کوتاه خود به آرامی گسترش می‌یابد و توده‌های زیبایی تشکیل می‌دهد، اما مهاجم نیست. برگ‌های پایینی در پاییز اغلب رنگ‌های زیبایی به خود می‌گیرند.

از نظر سازگاری با اقلیم ایران، علف طلایی یک گیاه بومی‌شده یا سازگار عالی برای مناطق سردسیر و کوهستانی کشور محسوب می‌شود. مقاومت بالای آن به سرما، خشکی نسبی و خاک‌های فقیر، نیاز به مراقبت کم و ارزش اکولوژیک بالا، آن را به گزینه‌ای ایده‌آل برای باغ‌های طبیعی، مراتع گلدار، احیای زمین‌های تخریب‌شده کوهستانی و کاشت در باغ‌های پاییزه تبدیل کرده است. این گیاه برای فضاهای سبز پایدار در شهرهای سردسیر ایران و مناطقی که نیاز به پوشش گیاهی کم‌نیاز و دیرگل دارند، انتخابی هوشمندانه است.