گل میمونی با نام علمی Antirrhinum majus گیاهی چندساله است که در خاک‌های شنی و لومی با زهکشی خوب و pH قلیایی تا اسیدی رشد می‌کند. این منبع اطلاعات جالبی در مورد کاربردهای غیرمعمول این گیاه ارائه می‌دهد: از گل‌های آن می‌توان رنگ سبز استخراج کرد و گزارش‌هایی مبنی بر تولید روغنی شبیه به روغن زیتون از دانه‌های آن در روسیه وجود دارد.

این گیاه که از تیره بارهنگیان (Plantaginaceae) محسوب می‌شود، نام رایج خود یعنی “Snapdragon” را از شکل و واکنش جالب گل‌هایش گرفته است؛ زمانی که دو طرف گل تحت فشار قرار می‌گیرد، “دهان” اژدهاگونه گل باز و بسته می‌شود . برگ‌های آن نیزه‌ای شکل و به صورت متناوب یا متقابل بر روی ساقه‌ای ایستاده به ارتفاع ۳۰ تا ۱۰۰ سانتی‌متر قرار گرفته‌اند . لازم به ذکر است که این گیاه پس از بازبینی‌های علمی، از خانواده قدیمی خود (گل‌میمونیان) به خانواده جدید منتقل شده است .

محدوده پراکنش بومی این گونه از جنوب فرانسه و شرق کوه‌های پیرنه تا شمال شرقی اسپانیا و جزایر بالئار گسترش یافته است . این گیاه بومی صخره‌ها و دیوارهای سنگی بوده و به طور خاص در مناطق مرتفع تا ۱۸۰۰ متر از سطح دریا در شمال غربی مدیترانه یافت می‌شود . با وجود منشأ مدیترانه‌ای، A. majus به دلیل کشت گسترده در باغ‌ها از قرن شانزدهم در شمال اروپا، به صورت فراری از کشت در طبیعت بسیاری از کشورهای اروپایی مانند بریتانیا تثبیت شده است . این گیاه که در ایران نیز با نام “گل میمونی” شناخته می‌شود، در دیوارهای قدیمی، زمین‌های بایر و حاشیه‌های جاده‌ها در سراسر اروپا دیده می‌شود .

فراتر از کاربرد زینتی، این گیاه دارای پیشینه‌ای غنی در فرهنگ و علم اروپا است. از گل‌های آن برای استخراج رنگ‌های طبیعی استفاده می‌شده و در طب سنتی برای تهیه ضمادهای موضعی و درمان بواسیر کاربرد داشته است . همچنین از برگ و گل آن به عنوان ضدالتهاب، تلخ‌کننده و محرک برای التیام تومورها و بواسیر استفاده سنتی می‌شود و از دانه‌های آن روغنی شبیه به روغن زیتون استخراج می‌گردید . در دوران مدرن، Antirrhinum majus به یکی از موجودات مدل مهم در پژوهش‌های ژنتیک و زیست‌شناسی تکوینی در اروپا تبدیل شده است. مطالعه روی ژن‌های موثر در شکل‌گیری گل این گیاه، مانند ژن MIXTA، نقش اساسی در درک ما از تکامل گلها و تعامل گیاهان با گرده‌افشان‌ها داشته است .