مینا چمنی با نام علمی یا Bellis perennis ک یکی از آشناترین و محبوب‌ترین گیاهان در ایران است. این گیاه که به خانواده کاسنیان (Asteraceae) تعلق دارد، نام علمی آن به معنای “زیبایی پایا” است و ریشه نام انگلیسی آن از عبارت “daeges eage” در انگلیسی باستان به معنای “چشم روز” گرفته شده است که اشاره به باز شدن گل‌آذین آن در سپیده‌دم و بسته شدن در غروب دارد . ویژگی بارز این گیاه، گل‌آذین کپه‌ای (سرسان) آن به قطر ۲ تا ۳ سانتی‌متر است که شامل گلچه‌های زبانی سفید یا صورتی در حاشیه و گلچه‌های لوله‌ای زردرنگ در مرکز می‌باشد . برگ‌های آن به صورت روزت پایه‌ای، کف‌گیری شکل با حاشیه دندانه‌دار است و ساقه بدون برگ آن که ارتفاعی تا ۱۵ سانتی‌متر دارد، گل‌آذین را بالای شاخ و برگ نگه می‌دارد .

محدوده پراکنش بومی این گونه تقریباً تمام اروپا، از مناطق مدیترانه‌ای تا شمال اسکاندیناوی و از جزایر بریتانیا تا شرق اروپا را در بر می‌گیرد . این گیاه بومی چمنزارها و مراتع کوتاه است و به طور خاص در مناطق با چرای مداوم یا چمن‌زنی منظم یافت می‌شود . با استعمارگران اروپایی، B. perennis به مناطق معتدل دیگر جهان مانند آمریکای شمالی، نیوزیلند و استرالیا راه یافت و در بسیاری از این مناطق به صورت فراری از کشت در طبیعت تثبیت شده است . جالب است که اگرچه این گیاه در بسیاری از نقاط جهان به عنوان علف هرز چمن‌ها در نظر گرفته می‌شود ، در فرهنگ عامه اروپا جایگاهی ویژه دارد و از دیرباز با کودکی و معصومیت پیوند خورده است.

فراتر از جنبه‌های زینتی و فرهنگی، این گیاه دارای پیشینه‌ای غنی در طب سنتی و پژوهش‌های علمی نوین است. از گل‌های آن در طب سنتی اروپا برای التیام زخم‌ها، درمان سرفه و مشکلات گوارشی استفاده می‌شده است . پژوهش‌های علمی جدید در دانشگاه‌های اروپایی، به ویژه در آلمان، نشان داده است که این گیاه حاوی بیش از ۳۱۰ ترکیب زیست‌فعال از جمله ساپونین‌ها، فلاونوئیدها و پلی‌استیلن‌ها است . نتایج این مطالعات حاکی از اثرات آنتی‌اکسیدانی، ضد میکروبی، ضد التهابی، ضد افسردگی و حتی مهار رشد سلول‌های سرطانی است . همچنین، این گیاه در ادبیات انگلیس از قرن چهاردهم میلادی با توصیف جفری چاسر به عنوان “ملکه و گل همه گل‌ها” تا رمان‌های کودکان مانند “ماجراهای آلیس در سرزمین عجایب” اثر لوئیس کارول، حضوری پررنگ داشته است .