Abelia × grandiflora که در ایران با نام‌های آبلیا، گل دائم یا گل یخ همیشه‌گل شناخته می‌شود، یک درختچه نیمه‌همیشه‌سبز با ارزش زینتی بالا و دوره گلدهی بسیار طولانی است. این گیاه دارای برگ‌های کوچک، تخم‌مرغی، براق و به رنگ سبز تیره است که در برخی ارقام به رنگ‌های ابلق (سبز و سفید-کرم) یا با رنگ‌آمیزی برنزی-قرمز در جوانه‌های جدید دیده می‌شوند. از اواخر بهار تا اواخر پاییز، به طور مداوم و انبوه، گل‌های کوچک، شیپوری و سفید-صورتی با کاسبرگهای صورتی-ارغوانی ماندگار روی آن ظاهر می‌شوند. این کاسبرگها پس از ریزش گل نیز باقی می‌مانند و بر زیبایی گیاه می‌افزایند. فرم رشد آن بوته‌ای، قوسی‌شکل و پرپشت است.

آبلیا به دلیل گلدهی بی‌وقفه و جذاب برای زنبورها و پروانه‌ها، یک گزینه عالی برای حاشیه‌های مخلوط، کاشت‌های گروهی، پرچین‌های غیررسمی و به عنوان تک‌درختچه زینتی در باغ‌های کوچک و بزرگ است. نیاز به نگهداری آن کم تا متوسط است و پس از استقرار به خشکی نسبی مقاوم می‌شود. این گیاه به هرس سالانه برای حفظ فرم متراکم و تشویق گلدهی پاسخ خوبی می‌دهد. مقاومت آن به سرما و گرما نسبتاً خوب است.

برای ایران، این گیاه در مناطق معتدل تا نیمه‌گرمسیر کشور عملکرد خوبی دارد. در اقلیم نیمه‌خشک معتدل (مانند تهران، اصفهان، شیراز، کرج) با آبیاری منظم در فصل رشد، گلدهی درخشانی از خرداد تا آبان خواهد داشت. در اقلیم مرطوب و معتدل شمال (گیلان و مازندران) نیز به خوبی سازگار است. در اقلیم گرم و خشک جنوب (مانند یزد، کرمان) با آبیاری کافی و سایه‌جزئی بعدازظهر قابل کشت است. آبلیا برای باغ‌های شهری، پارک‌ها، محوطه ویلاها و فضاهای سبز کم‌مصرف (به شرط آبیاری تکمیلی) پیشنهاد می‌شود.