زرشک قرمز با نام علمی Berberis thunbergii درختچه ای خزان‌کننده کوچک و بسیار مقاوم با ارزش زینتی بالا است. این گیاه به دلیل فرم متراکم، شاخه‌های خاردار و تغییر رنگ فصلی چشمگیر برگ‌هایش محبوبیت گسترده‌ای دارد. برگ‌های کوچک و قاشقی آن در بهار و تابستان بسته به رقم می‌توانند سبز، زرد یا قرمز-بنفش باشند و در پاییز به طیف‌های درخشان قرمز، نارنجی و ارغوانی تبدیل می‌شوند. در اواسط بهار، گل‌های زرد کم‌رنگ و زنگوله‌ای شکل کوچکی زیر شاخ و برگ ظاهر می‌شوند که چندان قابل توجه نیستند، اما به میوه‌های بیضی شکل کوچک و قرمز مرجانی براق تبدیل می‌گردند که در پاییز و زمستان بر روی شاخه‌های بی‌برگ باقی می‌مانند و منظرۀ جذابی ایجاد می‌کنند.

این گونه به دلیل تراکم بالا و شاخه‌های بسیار خاردار، یک مانع فیزیکی و امنیتی عالی برای ایجاد پرچین‌های دفاعی غیرقابل نفوذ است. همچنین به خاطر رنگ‌آمیزی متنوع ارقامش، در کاشت‌های توده‌ای، حاشیه‌های مخلوط، باغ‌های صخره‌ای و به عنوان گیاه پوششی یا پرکننده فضای خالی کاربرد فراوانی دارد. رشد آن کند تا متوسط است و نیاز به نگهداری کمی دارد. مقاومت استثنایی آن به خشکی، گرما، سرما و انواع خاک، آن را به گیاهی ایده‌آل برای شرایط سخت تبدیل کرده است. با این حال، در برخی مناطق جهان به دلیل بذرافشانی زیاد و سازگاری بالا، به عنوان یک گونه مهاجم شناخته می‌شود.

برای ایران، این گیاه در اکثر مناطق کشور به‌ویژه در اقلیم‌های خشک و نیمه‌خشک، یک انتخاب ممتاز و کم‌خطر محسوب می‌شود. در استان‌های مرکزی با تابستان‌های گرم و خشک و زمستان‌های سرد (مانند تهران، اصفهان، یزد، کرمان) به خوبی رشد می‌کند. در اقلیم سرد کوهستانی (آذربایجان، کردستان) نیز با پوشش برف زمستانی سازگار است. در مناطق شمالی مرطوب (گیلان و مازندران) نیز در خاک با زهکش خوب موفق خواهد بود. ارقام قرمز-بنفش آن (مانند ‘Atropurpurea’) برای ایجاد کنتراست رنگی در طراحی منظر بسیار پرطرفدار هستند.