Buddleja davidii که در ایران به بنام دم موشی شناخته می‌شود، درختچه ای خزان‌کننده با رشد سریع و گل‌آذین‌های معطر و چشمگیری است که به طور خاص برای جذب پروانه‌ها، زنبورها و سایر گرده‌افشان‌ها معروف است. برگ‌های آن نیزه‌ای شکل، به رنگ سبز-خاکستری و در سطح زیرین کرک‌دار هستند. از اواسط تابستان تا پاییز، خوشه‌های مخروطی بزرگ و اغلب آویخته‌ای از گل‌های کوچک و متراکم با رنگ‌های بنفش، ارغوانی، صورتی، سفید یا قرمز بر روی شاخه‌های سال جاری ظاهر می‌شوند. عسل شیرین این گل‌ها منبع غذایی مهمی برای حشرات در اواخر فصل است.

این گیاه به دلیل سرعت رشد بالا، سازگاری با خاک‌های فقیر و تحمل خشکی نسبی، یک گزینه عالی برای پر کردن سریع فضا، ایجاد پس‌زمینه‌های گلدار در حاشیه باغ‌ها و کاشت در باغ‌های وحشی و اکولوژیک است. فرم رشد آن بوته‌ای و گسترده است و می‌تواند به سرعت به حجم قابل توجهی برسد. هرس سالانه و سنگین در اواخر زمستان یا اوایل بهار برای جلوگیری از چوبی شدن بیش از حد و تشویق تولید شاخه‌های جوان گل‌دهنده ضروری است. توجه: در بسیاری از مناطق جهان به دلیل بذرافشانی فراوان، به عنوان یک گونه مهاجم شناخته می‌شود و باید مدیریت شود.

برای ایران، این گیاه در مناطق معتدل تا نیمه‌سردسیر کشور عملکرد خوبی دارد. در اقلیم نیمه‌خشک معتدل (مانند تهران، اصفهان، مشهد) با آبیاری معمولی، گل‌دهی درخشانی در تابستان خواهد داشت. در اقلیم سرد کوهستانی (آذربایجان، کردستان) نیز مقاوم است و شاخه‌های آن در زمستان ممکن است تا حدی یخ بزنند، اما هرس بهاره آن را احیا می‌کند. در اقلیم‌های گرم و خشک شدید (مانند یزد و کرمان) ممکن است به آبیاری بیشتری نیاز داشته باشد و استرس گرمایی را تجربه کند. این گیاه برای باغ پروانه، حاشیه‌های مختلط پشت‌کار و کاشت در زمین‌های شیب‌دار برای تثبیت خاک پیشنهاد می‌شود.