شمشاد همیشه سبز با نام علمی Buxus sempervirens، درختچه ای همیشه‌سبز با رشد کند، شاخ و برگ متراکم و بسیار ریزبافت است که به دلیل قابلیت تحمل هرس سنگین، قرن‌هاست به عنوان پادشاه گیاهان پرچینی و فرم‌یافته در باغ‌های رسمی اروپایی و ایرانی مورد استفاده قرار گرفته است. برگ‌های آن کوچک، تخم‌مرغی، چرمی و به رنگ سبز تیره براق هستند که در زمستان ممکن است به رنگ برنزی متمایل شوند. گل‌های آن کوچک، زرد-سبز و کم‌اهمیت هستند و در بهار ظاهر می‌شوند. تمام بخش‌های گیاه به شدت سمی هستند.

شمشاد به دلیل بافت ظریف و متراکم و رشد آرام، ایده‌آل ترین گیاه برای ایجاد پرچین‌های کوتاه و فوق‌العاده متراکم، اشکال توپاری پیچیده (توپ، هرم، مارپیچ) و حاشیه‌های ظریف در طرح‌های پارتر است. این گیاه نماد نظم، هنر باغ‌سازی و وقار در طراحی منظر کلاسیک است. رشد کند آن باعث می‌شود فرم ایجاد شده برای مدت طولانی با حداقل نگهداری حفظ شود. مقاومت خوبی به سایه و سرمای زمستان دارد، اما به گرما، خشکی و خاک‌های قلیایی و فشرده شهری حساس است.

برای ایران، این گیاه در مناطق معتدل و مرطوب با تابستان‌های خنک بهترین عملکرد را دارد. در اقلیم مرطوب و معتدل سواحل شمالی ایران (گیلان، مازندران) به عنوان یک گیاه کلاسیک و سازگار می‌تواند رشد خوبی داشته باشد. در اقلیم نیمه‌خشک معتدل (مانند تهران، اصفهان) کشت آن چالش‌برانگیز است و نیاز به مراقبت بسیار بالا دارد: مکانی با سایه‌جزئی بعدازظهر، آبیاری منظم و عمیق، خاک غنی با زهکش عالی و اصلاح شده با مواد آلی، و محافظت از بادهای گرم و خشک. در این مناطق اغلب دچار زردی برگ (کلروز)، خشکیدگی سرشاخه و حمله آفات می‌شود. برای اقلیم‌های گرم و خشک به هیچ وجه توصیه نمی‌شود.