ازگیل ژاپنی با نام علمی Eriobotrya japonica درختچه یا درخت کوچک همیشه‌سبز با ارزش زینتی و میوه‌دهی است. برگ‌های آن بزرگ، کشیده، چرمی، براق و به رنگ سبز تیره هستند که در سطح زیرین کرک‌دار و به رنگ روشن‌تر می‌باشند. این برگ‌ها به صورت مارپیچی در انتهای شاخه‌ها جمع شده و تاجی متراکم و جذاب ایجاد می‌کنند. در پاییز و اوایل زمستان (مهر تا دی)، خوشه‌های بزرگ و کرک‌داری از گل‌های سفید کوچک و معطر با رایحه‌ای شیرین شبیه بادام روی آن ظاهر می‌شوند. میوه‌های آن به صورت خوشه‌ای، گلابی‌شکل، به رنگ نارنجی-زرد و با پوست نازک بوده و در بهار (فروردین تا خرداد) می‌رسند. گوشت میوه شیرین یا کمی ترش و آبدار است.

ازگیل ژاپنی به دلیل شاخ و برگ همیشه‌سبز و جذاب، گل‌های معطر زمستانه و میوه‌های خوراکی بهاری، یک گیاه چهارفصل ارزشمند محسوب می‌شود. از آن می‌توان به عنوان تک‌درخت میوه‌دار زینتی در باغ‌های کوچک، درخت سایه‌انداز، یا حتی به صورت گلدانی بزرگ استفاده کرد. رشد آن نسبتاً سریع است. مقاومت خوبی به خشکی (پس از استقرار) و انواع خاک دارد، اما به سرماهای شدید حساس است. این درخت به هرس کمی نیاز دارد، عمدتاً برای فرم‌دهی و حذف شاخه‌های خشک.

برای ایران، این گیاه بهترین سازگاری را با مناطق معتدل تا نیمه‌گرمسیر با زمستان‌های ملایم دارد. در اقلیم نیمه‌خشک معتدل (مانند تهران، کرج، اصفهان، شیراز) به خوبی رشد می‌کند و در این مناطق میوه‌دهی قابل توجهی دارد، به شرط آنکه سرمای دیررس بهاره به گل‌ها آسیب نزند. در اقلیم مرطوب و معتدل شمال (گیلان و مازندران) نیز عملکرد عالی دارد. در اقلیم گرم و خشک جنوب (مانند بوشهر، هرمزگان) به شرط آبیاری کافی قابل کشت است اما کیفیت میوه ممکن است کاهش یابد. این درخت برای باغ‌های ویلاها، پارک‌های شهری در مناطق مناسب و به عنوان درخت میوه‌دار در حیاط خانه‌ها پیشنهاد می‌شود.