شمشاد ژاپنی بانام علمی Euonymus japonicus  درختچه ای همیشه‌سبز با شاخ و برگ متراکم و براق است که به دلیل مقاومت استثنایی در برابر شرایط ساحلی و آلودگی شهری، کاربرد گسترده‌ای دارد. برگ‌های آن کوچک، تخم‌مرغی تا بیضی شکل، چرمی و به رنگ سبز تیره براق هستند که در ارقام مختلف به صورت ابلق با حاشیه سفید، کرم یا زرد (‘Aureomarginatus’, ‘Microphyllus’) نیز یافت می‌شوند. گل‌های آن سبز-سفید و کوچک هستند و در بهار ظاهر می‌شوند، اما از نظر زینتی کم‌اهمیت‌اند. در صورت گرده‌افشانی، میوه‌های صورتی-نارنجی با دانه‌های نارنجی تولید می‌کند که برای انسان سمی هستند.

این گونه به دلیل قابلیت تحمل هرس سنگین، یکی از بهترین گزینه‌ها برای ایجاد پرچین‌های متراکم و فرم‌یافته، توپ‌های زینتی (تویاری) و اشکال هندسی در طراحی منظر رسمی و شهری است. مقاومت بسیار بالای آن به بادهای شور، پاشیده‌شدن آب دریا، خشکی نسبی و انواع خاک، آن را به انتخابی ایده‌آل برای فضای سبز ساحلی، حاشیه بزرگراه‌ها و میادین شهری تبدیل کرده است. رشد آن کند تا متوسط است و به نگهداری نسبتاً کمی نیاز دارد، به جز هرس منظم برای حفظ فرم.

برای ایران، این گیاه در مناطق معتدل تا گرمسیر ساحلی و همچنین در شهرهای بزرگ با آلودگی هوای بالا، سازگاری عالی دارد. در اقلیم مرطوب و معتدل سواحل شمالی ایران (گیلان، مازندران) به عنوان یک گیاه پرچینی و زینتی مقاوم و همیشه‌سبز بسیار محبوب و موفق است. در اقلیم نیمه‌خشک معتدل (تهران، اصفهان، شیراز) نیز با آبیاری معمولی به خوبی رشد می‌کند. در اقلیم گرم و خشک (یزد، کرمان) با آبیاری کافی و سایه‌جزئی قابل کشت است. ارقام ابلق آن برای ایجاد تنوع رنگی در طراحی استفاده می‌شوند.