فیکوس بنجامین بانام علمی  Ficus benjamina  درختی همیشه‌سبز با فرمی مجسمه‌وار و برگ‌های کوچک، بیضی شکل، براق و به رنگ سبز تیره است که در ارقام مختلف به صورت ابلق (سبز و کرم) نیز یافت می‌شود. شاخه‌های باریک و انعطاف‌پذیر آن حالت آویزان و مجنونی دارند که نام رایج “گریه‌انجیر” را برای آن به ارمغان آورده است. در فضای باز و در مناطق گرمسیر، ممکن است گل‌ها و میوه‌های انجیر کوچکی تولید کند که غیرقابل خوردن هستند. این گیاه در محیط طبیعی خود (جنوب و جنوب شرق آسیا) به درختی بزرگ تبدیل می‌شود، اما در کشت به عنوان گیاه زینتی، اندازه آن قابل کنترل است.

فیکوس بنجامین به دلیل تحمل بالای آن در برابر هرس شدید و فرم‌پذیری، یکی از محبوب‌ترین گیاهان برای استفاده به عنوان درختچه پرچینی، توپ زینتی (تویاری)، بنسای و به ویژه به عنوان درخت استاندارد (بر روی پایه) در طراحی منظر مناطق گرمسیر است. همچنین به عنوان گیاه آپارتمانی در سراسر جهان شناخته شده است. مقاومت آن به گرما، رطوبت و خاک‌های مختلف (با زهکش خوب) قابل توجه است. با این حال، نسبت به جابه‌جایی و تغییرات ناگهانی محیط (به ویژه نور و دما) حساس است و ممکن است با ریزش برگ واکنش نشان دهد.

برای ایران، این گیاه به طور عمده در مناطق گرمسیر جنوب و جنوب شرق کشور به عنوان یک گیاه بیرونی و دائمی قابل کشت است. در استان‌هایی مانند هرمزگان، بوشهر، خوزستان و سیستان و بلوچستان در فضای باز به خوبی رشد می‌کند و به درختی بزرگ تبدیل می‌شود. در اقلیم نیمه‌خشک معتدل (مانند تهران، اصفهان) فقط به عنوان گیاه گلدانی و آپارتمانی توصیه می‌شود، زیرا به سرما بسیار حساس است و در دمای نزدیک به صفر درجه آسیب می‌بیند. در این مناطق، در تابستان می‌توان آن را به خارج منتقل کرد اما باید از آفتاب مستقیم شدید محافظت شود. در مناطق شمالی مرطوب نیز فقط در فصل گرم و در مکان‌های محفوظ قابل نگهداری بیرونی است.