ترون با نام علمی  Ligustrum vulgare درختچه ای خزان‌کننده (یا نیمه‌همیشه‌سبز در زمستان‌های ملایم) با قدمتی بسیار طولانی در طراحی باغ‌های اروپایی است. برگ‌های آن کوچک، نیزه‌ای تا تخم‌مرغی شکل و به رنگ سبز تیره هستند. در اوایل تابستان، خوشه‌های مخروطی و ایستاده از گل‌های سفید کوچک و معطر (با بویی که برخی آن را قوی و گاهی ناخوشایند توصیف می‌کنند) روی گیاه ظاهر می‌شوند. این گل‌ها برای زنبورها جذاب هستند. گل‌ها به خوشه‌های متراکم از میوه‌های سته‌ای کوچک، براق و به رنگ آبی-مشکی تبدیل می‌شوند که در پاییز و زمستان بر روی شاخه‌های بی‌برگ باقی می‌مانند و برای پرندگان غذایی ارزشمند هستند، اما برای انسان سمی می‌باشند.

این گونه به دلیل تحمل بالا در برابر هرس سنگین، یکی از کلاسیک‌ترین و قدیمی‌ترین گزینه‌ها برای ایجاد پرچین‌های رسمی، متراکم و فرم‌یافته در سبک باغ‌سازی اروپایی است. رشد آن نسبتاً سریع است و سیستم ریشه‌ای قوی دارد. مقاومت آن به سرما، باد، خاک‌های آهکی و شرایط نیمه‌سایه قابل توجه است. در بسیاری از مناطق خارج از محدوده بومی خود (از جمله بخش‌هایی از آمریکا) به دلیل بذرافشانی فراوان و رشد تهاجمی، به عنوان یک گونه مهاجم شناخته می‌شود و باید مدیریت شود.

برای ایران، این گیاه در مناطق معتدل تا سردسیر کشور که زمستان‌های مشخصی دارند، سازگاری خوبی دارد. در اقلیم سرد کوهستانی (آذربایجان، کردستان، خراسان شمالی، ارتفاعات البرز و زاگرس) به خوبی رشد می‌کند و رنگ پاییزی زرد ملایمی دارد. در اقلیم نیمه‌خشک معتدل (تهران، کرج، همدان، قزوین) نیز با آبیاری معمولی می‌تواند به عنوان پرچین کشت شود. در اقلیم گرم و خشک (یزد، کرمان) ممکن است استرس خشکی داشته باشد و نیاز به آبیاری بیشتر دارد. این گیاه برای باغ‌های تاریخی، پرچین‌های کلاسیک در پارک‌ها و ویلاها، و کاشت به عنوان بادشکن پیشنهاد می‌شود.