پلاخور با نام علمی Lonicera fragrantissima درختچه ای برگریز یا نیمه‌همیشه‌سبز با ارزش اصلی گل‌دهی بسیار زودرس و معطر در اواخر زمستان است، زمانی که اغلب گیاهان در خواب به سر می‌برند. این گیاه دارای شاخه‌های قوسی‌شکل و برگ‌های ساده، متقابل و تخم‌مرغی به رنگ سبز مات است. از اواسط دی تا اواخر اسفند، پیش از ظهور برگ‌ها، انبوهی از گل‌های کوچک، دوقلو و به رنگ سفید مایل به کرم بر روی شاخه‌های سال گذشته ظاهر می‌شوند. عطر این گل‌ها شیرین، لیمویی و بسیار قوی است که می‌تواند فضای اطراف را تا فاصله قابل توجهی معطر کند. پس از گل‌دهی، میوه‌های ریز و قرمز رنگی تولید می‌کند که برای پرندگان جاذبه دارد.

این گونه به دلیل گل‌دهی منحصربه‌فرد زمستانه-بهاره، یک دارایی استثنایی برای باغ‌های چهارفصل محسوب می‌شود و امیدی برای پایان زمستان را نوید می‌دهد. از آن می‌توان به عنوان تک‌درختچه زینتی، کاشت گروهی در حاشیه‌ها، یا ترکیب در حاشیه‌های مختلط استفاده کرد تا عطر و رنگ آن در فصل خلوت باغ جبران‌ناپذیر باشد. فرم رشد آن بوته‌ای، پرپشت و با شاخه‌های آویزان است و به هرس سنگین حساس است، زیرا گل‌ها روی چوب سال قبل تشکیل می‌شوند. مقاومت خوب آن به سرما، گرما و انواع خاک، آن را به گیاهی سرسخت تبدیل کرده است.

برای ایران، این گیاه بهترین سازگاری را با مناطق معتدل تا نیمه‌سردسیر کشور دارد. در اقلیم سرد و معتدل کوهستانی (مانند آذربایجان، کردستان، ارتفاعات البرز و زاگرس) به خوبی رشد می‌کند و گل‌دهی زمستانه قابل اطمینانی دارد. در اقلیم نیمه‌خشک فلات مرکزی (مانند تهران، اصفهان، قم) نیز با آبیاری معمولی به خوبی سازگار است و سرمای زمستان این مناطق برای تحریک گل‌دهی آن کافی است. برای اقلیم‌های بسیار گرم جنوبی (مانند هرمزگان، بوشهر) که زمستان‌های ملایمی دارند، ممکن است نیاز به سرمای کافی برای گل‌دهی محقق نشود و بنابراین عملکرد مطلوبی نداشته باشد. این گیاه برای باغ‌های ویلاهای ییلاقی، پارک‌های شهری در مناطق سردتر و باغ‌های گیاهان معطر پیشنهاد می‌شود.