میخک هندی با نام علمی Pittosporum tobira درختچه ای همیشه‌سبز، متراکم و با بافتی ظریف است که به دلیل شاخ و برگ زیبا، تحمل بالای آن در برابر شرایط ساحلی و آلودگی شهری، در طراحی منظر مدرن جایگاه ویژه‌ای دارد. برگ‌های آن چرمی، براق، به رنگ سبز تیره و با آرایش مارپیچی در انتهای شاخه‌ها جمع شده‌اند که فرمی کروی و جذاب به گیاه می‌دهد. در اواخر بهار تا اوایل تابستان، خوشه‌های انتهایی از گل‌های کوچک، ستاره‌ای شکل و سفیدرنگ با عطری شیرین و شبیه به شکوفه پرتقال (در ارقام معطر) روی گیاه ظاهر می‌شود. میوه‌های آن کپسول‌های کوچک و نارنجی رنگی هستند که هنگام رسیدن باز شده و دانه‌های قرمز و چسبناک خود را نمایان می‌کنند.

این گیاه به دلیل قابلیت تحمل هرس شدید و فرم‌پذیری عالی، یکی از بهترین گزینه‌ها برای ایجاد پرچین‌های متراکم، توپ‌های زینتی (تویاری) و اشکال هندسی در باغ‌های رسمی و شهری است. همچنین به عنوان تک‌درختچه زینتی، گیاه گلدانی برای تراس و پاسیو و یا به عنوان یک صفحه‌ی سبز پس‌زمینه برای گل‌های رنگارنگ دیگر استفاده می‌شود. مقاومت استثنایی آن در برابر بادهای شور، پاشیده‌شدن آب دریا و خاک‌های فقیر، آن را به انتخابی ایده‌آل برای فضاهای سبز ساحلی تبدیل کرده است.

در ایران، این گیاه به دلیل تطابق با شرایط آب و هوایی مشابه مدیترانه، **بهترین عملکرد را در مناطق مرطوب و معتدل شمال کشور (سواحل دریای خزر) دارد و در آنجا به‌صورت گسترده کاشته می‌شود. همچنین در شهرهای بزرگ با اقلیم نیمه‌خشک و زمستان‌های معتدل مانند تهران (به شرط آبیاری منظم تابستانه) نیز قابل کشت است. برای مناطق گرم و خشک جنوبی و مرکزی ایران، کاشت آن چالش‌برانگیز است و تنها در میکروکلیمای سایه-آفتاب با آبیاری فراوان و منظم (مانند باغ‌های خصوصی مجهز) ممکن است موفق باشد. در شمال، گونه سبز آن رایج است، اما رقم ابلق (P. tobira ‘Variegata’) با حاشیه برگ‌های کرم‌رنگ، برای ایجاد کنتراست رنگی در طراحی بسیار محبوب است.