جَل با نام علمی  Prunus laurocerasus درختچه ای یا درخت کوچک همیشه‌سبز با برگ‌های چرمی، براق، کشیده و سبز تیره است که به دلیل شاخ و برگ متراکم و جذابش، ارزش زینتی بسیار بالایی دارد. در بهار، خوشه‌های ایستاده و بلندی از گل‌های سفید و معطر شبیه به گل‌های گیلاس بر روی آن پدیدار می‌شوند که به میوه‌های کوچک، تخم‌مرغی شکل و سیاهرنگی تبدیل می‌شوند. این گیاه که بومی مناطق خزری و قفقاز است، سازگاری قابل توجهی با شرایط نیمه‌سایه و سایه، خاک‌های مرطوب و حتی هوای آلوده شهری نشان می‌دهد.

این گونه به دلیل تحمل هرس سنگین و رشد متراکم، یکی از کلاسیک‌ترین گزینه‌ها برای ایجاد پرچین‌های فرم‌یافته و دیوارهای سبز در باغ‌های رسمی اروپایی است. همچنین به عنوان تک‌درختچه زینتی، گیاه پوششی در زیر سایه درختان بزرگ و برای ایجاد پس‌زمینه‌ای همیشه‌سبز در ترکیب‌های باغی کاربرد گسترده‌ای دارد. مقاومت خوب آن در برابر سرما (تا حدود -۲۰ درجه سانتی‌گراد) و سرعت رشد متوسط به سریع، آن را به گیاهی محبوب برای ایجاد حریم خصوصی و مانع بصری در فضای سبز تبدیل کرده است.

در ایران، این گیاه به طور طبیعی در جنگل‌های هیرکانی شمال کشور (گیلان و مازندران) می‌روید و نشان‌دهنده سازگاری ذاتی آن با اقلیم مرطوب و معتدل خزری است. با این حال، برای سایر مناطق ایران، انتخاب آن نیازمند ملاحظات دقیق آبیاری است. در شهرهای شمالی (رشت، ساری) به عنوان یک گیاه بومی و کم‌نیاز پیشنهاد عالی است. در مناطق معتدل کوهستانی (مثل تهران، البرز) با آبیاری منظم در تابستان‌های گرم و خشک می‌تواند رشد خوبی داشته باشد. برای اقلیم‌های گرم و خشک مرکزی و جنوبی، کاشت آن به شدت محدود و پرریسک است و تنها در میکروکلیمای سایه‌دار، مرطوب و با آبیاری فراوان (مانند باغ‌های خصوصی با سایه‌انداز دائمی و سیستم آبیاری قطره‌ای) ممکن است زنده بماند. توجه: تمام بخش‌های گیاه، به ویژه بذرهای داخل میوه، حاوی اسید پروسیک (سیانور) بوده و سمی هستند.