رزهای هیبرید چای و فلوریبوندا که تحت نام Rosa × hybrida دسته‌بندی می‌شوند، حاصل تلاش‌های چندقرنه اصالت‌بخشی و دورگه‌گیری بین گونه‌های مختلف رز، به ویژه از ابتدای قرن نوزدهم در اروپا و سپس در سراسر جهان هستند. ارزش اصلی این گروه در تنوع بی‌نظیر رنگ، فرم گل کامل و دوام بریده‌ آن‌هاست که بازار جهانی گل شاخه‌بریده را متحول ساخته‌ است. موفقیت تجاری آن‌ها مرهون توسعه ارقامی با ساقه‌های بلند و مستقیم، گل‌های با عمر گلدانی طولانی و مقاومت نسبی در برابر حملات نقل‌و‌انتقال است.

ایده‌آل‌های زیبایی‌شناختی در پرورش این رزها، از مکاتب مختلفی تأثیر پذیرفته است. برخی بر کشت گلخانه‌ای تحت شرایط کنترل‌شده دقیق برای تولید انبوه گل‌های تک‌ساقه با کیفیت صادراتی تأکید دارند، در حالی که دیگران پرورش آن‌ها در فضای باز را برای ترکیب در باغ‌های کلکسیونی یا پارک‌ها ترجیح می‌دهند. توجه ویژه‌ای به توسعه ارقامی با عطر قوی، شاخ‌و‌برگ سالم و مقاومت ذاتی به بیماری‌های قارچی شایع مانند سفیدک پودری و لکه سیاه معطوف شده است.

در طراحی فضای سبز معاصر، این رزها اغلب در قطعات منظم (پارترها)، حاشیه‌های مختلط همراه با گیاهان پرکننده و پایه، یا به صورت پرگولاهای آموزشی مورد استفاده قرار می‌گیرند. موفقیت پایدار آن‌ها در منظر، وابسته به برنامه دقیق تغذیه، آبیاری قطره‌ای و هرس سالانه مطابق با نظام‌های تربیتی مشخص است که موجب تحریک رشد شاخه‌های قوی و تولید گل‌های با کیفیت می‌شود. انتخاب پایه‌های پیوند سازگار و مقاوم نیز از فاکتورهای کلیدی در کشت گسترده آن‌ها به شمار می‌رود.