پلم یا آقطی با نام علمیSambucus ebulus که در ایران با نام شناخته می‌شود، یک گیاه علفی چندسایه و ریزوم‌دار با ساقه‌های راست و ایستاده است که اغلب به صورت کلنی‌های انبوه در حواشی جنگل‌ها، مزارع رها شده و کنار جاده‌ها دیده می‌شود. برگ‌های مرکب شانه‌ای آن بویی تند دارند و در پایان بهار، خوشه‌های مسطح و سفیدرنگ از گل‌های ریز و معطر بر روی آن پدیدار می‌شوند. میوه‌های سیاه و براق آن به صورت خوشه‌ای آویزان می‌شوند و برای انسان سمی هستند، اما برای پرندگان جاذبه غذایی دارند. این گیاه به دلیل سیستم ریزومی قوی و رشد تهاجمی، می‌تواند به سرعت گسترش یابد و رقیب گیاهان بومی شود.

با وجود سمی بودن اجزا، این گیاه در طب سنتی برخی مناطق به دلیل خواص ضدالتهابی و ضدویروسی مورد توجه بوده است. در طراحی منظر، از آن می‌توان به عنوان یک گیاه پوششی برای کنترل فرسایش خاک در شیب‌ها یا پر کردن فضای خالی در باغ‌های طبیعی (Naturalistic Gardens) استفاده کرد. رشد قوی آن و مقاومت در برابر شرایط سخت، آن را به گزینه‌ای برای احیای زمین‌های تخریب‌شده تبدیل می‌کند. با این حال، به دلیل پخش شدید، باید در محیط‌های بسته یا با مدیریت شدید کاشته شود.

در ایران، این گیاه به طور خودرو در مناطق مرطوب و نیمه‌مرطوب شمال کشور (استان‌های گیلان، مازندران، گلستان) و همچنین در ارتفاعات و دامنه‌های کوهستانی زاگرس می‌روید. سازگاری آن با خاک‌های مرطوب و حتی نیمه‌غرقاب، باعث شده در کنار چشمه‌ها، قنات‌ها و مزارع کشت آبی به صورت علف هرز ظاهر شود. برای پروژه‌های احیای اکولوژیک در مناطق مرطوب ایران می‌توان از آن استفاده کنترل‌شده کرد، اما به هیچ وجه برای فضای سبز شهری عمومی، پارک‌های دسترسی آزاد یا باغ‌های خانگی که کودکان در آن تردد دارند، توصیه نمی‌شود به دلیل خطر مسمومیت ناشی از میوه‌های جذاب آن.