Spartium junceum که در ایران با نام پر طاووسی شناخته می‌شود، درختچه‌ای برگریز با شاخه‌های سبز، باریک و استوانه‌ای (ژونس‌شکل) است که وظیفه فتوسنتز را بر عهده دارند. این شاخه‌های سبز و انعطاف‌پذیر، حتی در فصل زمستان که گیاه بی‌برگ است، جلوه بصری خود را حفظ می‌کنند. در اواخر بهار تا اوایل تابستان، گل‌های زرد طلایی، بزرگ و بسیار معطر به صورت انبوه سرتاسر شاخه‌ها را می‌پوشانند و منظره‌ای چشمگیر ایجاد می‌کنند. این گیاه متعلق به خانواده نخودها (Fabaceae) بوده و مانند بسیاری از اعضای این خانواده، توانایی تثبیت نیتروژن هوا را دارد و می‌تواند خاک‌های فقیر را غنی کند.

این گونه به دلیل نیاز آبی بسیار کم، تحمل بالا به خشکی و شوری، و سازگاری با خاک‌های کم‌عمق و سنگلاخی، یک گزینه ایده‌آل برای فضای سبز پایدار (Xeriscaping) و احیای زمین‌های تخریب‌شده است. رشد سریع و سیستم ریشه‌ای عمیق آن، برای کنترل فرسایش خاک در شیب‌های تند بسیار مؤثر است. در طراحی منظر، از آن می‌توان به عنوان تک‌درختچه زینتی، پرچین آزاد و یا در کاشت‌های گروهی برای ایجاد توده‌رنگی طلایی استفاده کرد. عطر شدید و شیرین گل‌های آن جاذب پروانه‌ها و زنبورهاست.

در ایران، این گیاه به طور طبیعی در برخی مناطق شمالی می‌روید، اما به دلیل سازگاری فوق‌العاده‌اش، کاشت آن در اکثر نقاط کشور توصیه می‌شود. به ویژه برای استان‌های مرکزی، جنوبی و شرقی با اقلیم گرم و خشک (مانند اصفهان، یزد، کرمان، سیستان و بلوچستان) گزینه‌ای ممتاز است. همچنین در مناطق کوهپایه‌ای و نیمه‌خشک (مانند حاشیه زاگرس) عملکرد درخشانی دارد. برای جزیره‌های میانی بزرگراه‌ها، کمربندهای سبز شهری در اطراف کلانشهرها و زمین‌های لم‌یزرع، انتخاب این گیاه به دلیل مقاومت در برابر کم‌آبی، گرما، باد و آلودگی هوای شهری، بسیار مقرون به صرفه و موفق خواهد بود. نکته مهم، هرس منظم پس از گل‌دهی برای جلوگیری از تولید بی‌رویه بذر و حفظ فرم بوته است.